სანიოლმა ევრო მოგვცა. რატომ დასრულდა მაინც ასე?
ხუთწლიანი ეპოქა, რომელშიც იყო ბერძნებთან პენალტები და პორტუგალიის დამარცხება, 99-ე წუთის გოლით და ცარიელი ტრიბუნებით დასრულდა.
მახსოვს 2024 წლის მარტის ის საღამო დინამო არენაზე: ბერძნებთან 0:0, პენალტების სერია და ქალაქი, რომელიც დილამდე არ დაიძინა. ვინც იქ იყო, ვერასდროს დაივიწყებს, და ამ ღამის ერთ-ერთი ავტორი ვილი სანიოლი იყო — კაცი, რომელიც ჩვენთან 2021 წლის თებერვალში ჩამოვიდა, როცა საქართველოს ნაკრები დიდ ტურნირზე არასდროს ყოფილა.
შაბათს ფედერაციამ მასთან დამშვიდობება გამოაცხადა. 57 მატჩი, ხუთწელიწად-ნახევარი და დასასრული, რომელიც თითქოს სცენარისტმა ბოროტად დაწერა: ცარიელი სტადიონი, კვარაცხელიას მოგერიებული პენალტი და შეი ჩარლზის გოლი 90+9-ე წუთზე.
ჩემი აზრი ასეთია: სანიოლმა ყველაზე რთული საქმე გააკეთა, ყველაზე მარტივი კი ვეღარ. რთული იყო იმის დაჯერება, რომ ეს თაობა შეიძლება ევროპის ჩემპიონატზე იყოს და იქ პორტუგალიას მოუგოს. მარტივი — ჩვეულებრივ ერთა ლიგის მატჩში, შინ, ჩრდილოეთ ირლანდიის დამარცხება.
იმ ევროზე ყველაფერი ერთბაშად არ მოსულა: დორტმუნდში თურქეთთან 1:3 წავაგეთ, ჰამბურგში ჩეხეთთან 1:1 ვითამაშეთ. ორივე მატჩში გოლი მიქაუტაძემ გაიტანა, ჯგუფური ეტაპი კი სამი გოლით დაასრულა, ტურნირის საუკეთესო ბომბარდირებს შორის. შემდეგ გელზენკირხენი მოვიდა.
გელზენკირხენის ღამეს კვარაცხელიამ მეორე წუთზე გაიტანა, ჟორჟ მიქაუტაძემ პენალტი გაიტანა და რონალდუს პორტუგალია დამარცხებული დატოვა მოედანი. იმ ზაფხულის შემდეგ კი ნაკრები თითქოს იმ მწვრთნელის სისტემაში გაიყინა, რომელმაც ის ევრომდე მიიყვანა. მსოფლიო ჩემპიონატზე საქართველო არ მოხვდა, და ფრანგულ პრესაში ახლა წერენ, რომ ოქროს ბურთის სიაში ხვიჩა კვარაცხელიას არყოფნის ერთ-ერთი მიზეზიც ესაა — მისი ნაკრები ამერიკაში არ ითამაშა.
მე ასე ვიტყოდი: ნაკრებს ორი ტიპის მწვრთნელი სჭირდება — ერთი, ვინც კარს გააღებს, და მეორე, ვინც ოთახში დარჩენას ასწავლის. სანიოლი პირველი იყო, და ეს ცოტა არ არის — ეს ყველაზე დიდია, რაც ჩვენს ფეხბურთს დამოუკიდებლობის შემდეგ მოუვიდა.
რამაზ სვანაძე, რომელიც ნაკრებს 2028 წლის ბოლომდე უხელმძღვანელებს, ამ ოთახს კარგად იცნობს: 2020 წლის ნოემბერში, სანიოლამდე, ნაკრები სწორედ მას ჩააბარეს დროებით, 21-წლამდელებთან კი ხუთი წელი იმუშავა — იმ ბიჭებთან, ვინც ახლა პირველ ნაკრებში თამაშობს. ორშაბათს, უკრაინასთან, დინამო არენაზე ტრიბუნებზე ისევ იქნება მაყურებელი — ბილეთები 20 ლარიდან იყიდება, — და ის პირველად დადგება იქ, სადაც ხუთი წლის წინ ფრანგი იდგა.
სანიოლს მადლობა. ევროპამ ჩვენი ჰიმნი მისი წყალობით ისწავლა.